Over de duurzaamheid van verandering en de wisselvalligheid van waarheid.

Misschien is het allemaal toch gans anders.

In mijn jeugd vond ik het nogal primitief, wanneer iemand aan de salontafel at, nog erger wanneer er tegelijk ook nog naar de televisie werd gekeken.
Ik eet nu soms aan de salontafel, kijk tegelijk ook nog naar de televisie, en vindt het bovendien gezellig.

Nu vind ik het nogal primitief, als iemand zich maar ééns per week wast en zijn ondergoed wisselt, wat in mijn jeugd doodnormaal was (dat moet nogal gestonken hebben).

Wie ben ik om mij zo aanmatigend op te stellen? Om over gedragingen en situaties te oordelen, die in een voor mij onbekende tijd en / of omgeving gebeuren, alhoewel ik nog niet eens in staat ben, over mezelf een tijdloos oordeel te vellen.

terug naar

 

Inhoud