Over de beoordeling van eigen prestaties, en die van anderen.
Wij zijn allemaal gelijk, sommigen een beetje gelijker.

De eigen prestaties vinden de meeste mensen als vanzelfsprekend.
Van eigen prestaties raakt men zelden onder de indruk. Logisch, zelf spelden wij ons niets op de mouw, geen trucs met een dubbele bodem.
Wie iets kan, vergeet al te snel het zweet en de inspanningen die nodig waren, om je de vaardigheid eigen te maken.

Zeker, u kent mensen, die een bijzondere gave hebben, die u niet hebt.

De ene spreekt perfect Russisch, de andere lost gecompliceerde wiskundige problemen op, waarvan u zelfs het bestaan niet eens weet. Een derde speelt "Hamlet" alsof hij het zelf is. U kent vast wel een topsporter. Sommigen zijn heel imponerend, zelfs wanneer hij een sullige uitstraling heeft.

Als die "kunners" bovendien nog bekende persoonlijkheden zijn, hebben sommige mensen de neiging, de opvattingen van deze bekendheid klakkeloos over te nemen. Alhoewel zij over onderwerpen, die niet tot hun vakgebied horen, net zo veel of net zo weinig verstand hebben als u en ik.

Wie buitengewone prestaties niet kan bewonderen, die verzuimt 't een en 't ander in zijn leven. De kunst enthousiast te zijn is een positieve eigenschap.

Wie uit pure bewondering voor anderen, hun gewone menselijke fouten niet meer waarneemt en bovendien zijn individualiteit verliest, die verzuimt eveneens 't een en 't ander in zijn leven.
Als de geestdrift omslaat in een roes, raakt het verstand in de mist.

Dit feit wordt door de meeste media misbruikt. Die laten in hun "talkshows" iedereen over alles meepraten. Acteurs over politiek, topsporters over vetzuchtproblemen, theologen over het huwelijk enz.

De bedoeling is, dat "Jan Modaal" nog eens in zijn vooroordelen bevestigd wordt.

"Vrolijke athe´sten" zijn op hun hoede, voor prominente meningen of voorgespiegelde kennis, vooral wanneer deze zogenaamd met "het gezonde mensenverstand" of de "openbare mening" overeenstemmen.

terug naar

 

Inhoud