Over de arbeid
Aan argumenten ontbreekt het ons nooit.

 

"Morgen verven wij de stad blauw", zou de opdracht kunnen zijn voor een groep werkelozen.
De volgende dag 's morgens beginnen ze. Huis voor huis, straat voor straat; alles wordt blauw.
Wanneer ze met dat werk klaar zijn luidt de volgende opdracht: "Morgen verven wij de stad groen".

Wie dit voor barre nonsens houdt, moet er eens over nadenken, wat voor argumenten gerenommeerde, hooggeachte persoonlijkheden gebruiken om het behouden van arbeidsplaatsen voor het volk te garanderen.

Mag er over de zin of onzin van bepaalde arbeidsplaatsen nog gediscussieerd worden?
Mag er over gediscussieerd worden of een arbeidsplaats negatief of positief is?

Principieel kunnen wij aannemen, dat die arbeidsplaatsen zinvol of positief zijn, die een zo groot mogelijke gemeenschap tevreden maakt. Omgekeerd geld hetzelfde.

Zo bezien heeft een bakker een zinvolle of positieve arbeidsplaats en een drugdealer een zinloze of negatieve.

Niet alle arbeid is zo ondubbelzinnig te definiŽren.

Soms wordt arbeid gewaardeerd, louter vanuit de behoefte aan werkverschaffing.

Volgens dit criterium moet een wapenhandelaar hoog en een kunstschilder laag ingeschat worden.

Zoals u ziet, draait het debat om zichzelf.

Als de diskussie, om het vermeerderen van arbeidsplaatsen "op zich zelf" staat, kan men ieder argument voor zinvolle arbeid aanvoeren.

*†† Wanneer er arbeidsplaatsen gered worden, met behulp van staatssubsidie, gaat het de streek weer goed (zij leven dan op kosten van de gemeenschap).

*†† Als wij het niet doen, dan doen anderen het wel (een argument dat alles rechtvaardigt, zelfs drugs verkopen).

*†† Als er meer werklozen zijn is er meer criminaliteit enz.

Zo bekeken is de raad, "de stad blauw te verven", toch niet helemaal verkeerd!

Wanneer het zwaartepunt van de diskussie komt te liggen op de zingeving van de arbeid, zijn wij verplicht steeds te zoeken naar arbeid, die bevrediging biedt, en waaruit werkelijke arbeidsvreugde kan ontstaan. De bevrediging kan liggen in de arbeid zelf, maar tevens in het resultaat van de arbeid.

De enige weg die ten langen leste tevredenheid en geluk brengt.

Dit is ook het einddoel, al is het een utopisch einddoel, van de "vrolijke atheÔsten".

terug naar

 

Inhoud