Over het echte
Alles wat echt plezierig is, is ofwel verboden, amoreel of ongezond.

 

Ga jij naar een opera, waar er playback gezongen wordt?

Waarom rook je dan sigaretten zonder nicotine, drink je bier zonder alcohol, cola zonder suiker en eet je worst zonder vlees?

Sigaretten zonder nicotine, bier zonder alcohol, cola zonder suiker, worst zonder vlees is zo ongeveer zoals formule 1 rijden op je computer, fietsen op een hometrainer of geslachtsverkeer voor een eunuch.

Het is allemaal niet "echt".
Niets tegen mensen, die niet roken, evenzo lovenswaardig, als je van de alcohol afblijkft, of gezondheidsbewust bent door op te passen met suiker en vet. Daar gaat het niet om.

Als u naar een operavoorstelling gaat waar een willekeurig iemand op het podium met armen en benen staat te zwaaien en ernaast Pavarotti van de band kwam, zou u zich toch (alhoewel Pavarotti zeker beter is dan deze no-name) zeker bekocht voelen?

U zou zo iemand, die dat goed vindt, toch voor een mens zonder cultuur houden.

Zijn alle alcoholvrij drinkende, nicotinevrij rokende, suiker verzakende en surrogaatvlees etende mensen, mensen zonder cultuur?

Het zijn mensen, die nergens afstand van willen afstand doen, maar er niet de consequenties van willen dragen.

Is de drang naar eeuwige gezondheid de drijfveer van dit gedrag? Of is het een verlangen naar het eeuwige leven?

"Vrolijke athe´sten" willen de mensheid er niet van overtuigen, een ongezond leven te moeten lijden. Wij willen niemand verhinderen surrogaatvlees te eten. Drankfabrikanten mogen gerustá hun suikervrije cola en alcoholvrije bier blijven verkopen. Ons gaat het er alleen maar om, dat je bij het voortdurende oppassen niet vergeet te leven.

Wat brengt het eeuwige bestaan, als dat met het leven betaald moet worden?

Liever zestig jaar leven dan tachtig bestaan.

Wie met ouderen praat, weet waar het hier over gaat. Hij, die alleen gezorgd heeft voor een lang bestaan eindigt verbittert in het weten iets verzuimt te hebben. Hij, die "echt geleefd" heeft, is ook in zijn latere jaren, zelfs mÚt zijn gebreken, die het gevolg zijn van het goede leven, vrolijk en gelukkig.

"Vrolijke athe´sten" willen in hun oude jaren bij de tweede groep horen.

terug naar

 

Inhoud