Over de waardebepaling der “levenskwaliteit”

Kun je alleen maar dat waarderen, wat meetbaar is?


Van nature vecht de mens om te kunnen overleven tegen een weerbarstige omgeving, zoals koude, hitte, honger en natuurkrachten enz.

Zoals elk levend wezen, doet hij dit met inzet van al zijn mogelijke krachten en zijn sterke kanten.
Wat de intelligentie betreft staat hij ver boven de andere levende wezens.

Zijn intelligentie heeft hem tot nu toe doen overleven.
Zijn intelligentie geeft hem de mogelijkheid, de verschijningen uit zijn omgeving te verkennen, te meten, te testen en te leren begrijpen.

Dit mondde uit in vele zinvolle en voor de mens nuttige uitvindingen. Deze uitvindingen hebben niet zelden een schaduwzijde. Sterker nog, sommige uitvindingen zorgen onbedoeld voor het tegendeel; de vernietiging van de mensheid. Zijn uitvindingen, die hem het overleven zouden moeten waarborgen, schijnen een omkeerpunt bereikt te hebben.

Het wordt eindelijk eens tijd, iets werkelijk baanbrekends uit te vinden. Een “meetinstrument”, dat het mogelijk maakt, geluk, vreugde en levenskwaliteit te kunnen meten.

Subjectieve gevoelens te willen meten is wel echt utopisch.
Hoe meet men geluk, vreugde of levenskwaliteit?

Alhoewel vreugde en geluk, verdriet, angst, blijheid, enz. zuiver subjectieve gevoelens zijn, weet je zelf dondersgoed, ook zonder ze te kunnen meten, in welke mate ze bij jou aanwezig zijn.
Stel ze voor jezelf eens vast op een 7-puntschaal. 1 = zeer slecht, 4 = neutraal en 7 = zeer goed.

Zoals gezegd, al erg utopisch, maar het zou ons voor ogen voeren, dat niet "macht" de naald positief laat uitslaan, noch "bezit" de veroorzaker van het geluk is.

Het ei van colombus om het geluk te vinden, hebben ook de "vrolijke atheďsten"  nog niet gevonden.
Op zijn minst is het de moeite waard om er met de grootst mogelijke vrolijkheid naar te zoeken.

 

terug naar

 

Inhoud